می دانستم

در پس لحظه های شیرین

طعم گس انجیر خفته است

چه ثانیه های الوانی

 در انتظار حجم من نشسته بود

اما

هجوم عطشناک این معجزه تمامی داشت

و من

بهت زده از این پایان

به خوابی دوباره فرو می روم .

 طلوع من                                                         

  آزاد باش و از صورتکها نترس

  شاید ، بهار در سردی کوهستان باشد

  شاید ، بلبل در زمستان بخواند

  بیا عشق را

       در من کیمیا کن

   تا امروز من

    تنها ، خاطره ی فردایت نباشد .

شب به انتظار بوی باران نشسته است

و دوباره پنچره ی چشمانم  باز  است

ستاره هایم  خوابند 

و  خیال من

در اانتهای نی نی چشمان غریبه ای  پرسه  می زند

 و چه خوب است ، که فردا

 دل من چشمانش را می بندد و می رود .

 خسته ام

همچون قایق از دریا

همچون گیاه از خاک

و مرگ

چه شیرین تر از امروز است

لطیف تر از باران

و آبی تر از آسمان

تلخی الفاظ زیر زبانم رخنه کرده

و اشک

که شروع تازه ای است از زندگی

کاش

 واژه هایم رنگ داشت

و خیالم عطری از یاس در بغل

سکوت من به وسعت زمان است

و قلبم مملو از فریاد

آزادی ام را به تو هدیه می کنم

و خود در تجلی گاه ابدی

آواز می خوانم .

  می اندیشم

 به صورتکها

 و فراموش می کنم

 ا ندوهی را که در دلم خانه کرده

 به پرنده فکر می کنم

 که چه آزاد است

 و به شکوه کوهستان

 به غرور گل

 و اندوه سخت پاییز

 دلم پاییزی است

 و نگاهم منتظر

 سردی زمان را به دست کرسی ها می سپارم

 و زندگی که کور کورانه می رود

 در سکوت خود  مرا  رها می کند.

خیالهای حباب گونه ام را ببخش

و اندوه ویژه ام را

دستانت را خورشیدم کن

و موجم را آرام

به کلبه ای که ساخته ام بیا

همچون آمدنت به

       جولانگاه عشق

 و وجود مرا که فراموش لحظه های خود است

مملو از تبسم هایت کن .

   که مشتاقانه به انتظار سرود باران نشسته است

   کاش

   لحظه هایش عطر آگین خیالم باشد

   همسفر زورق او بودن

           کار آسانی ست ،اگر

   فانوس آسمان روشن باشد .

 اینجا بود

 کنار تنهایی من

 و زمزمه های شبانه ام

 و گام به گام چشمان خیس شعر هایم

 کنا ر آرزوهای  حباب گونه ام

 و درد های بی خون

 و اکنون

 من و سکوت شب

 و گام های خسته ی احساس

 زخم های تازه شکافته  

 و چشمهایی که 

 برای همیشه تنها ماند .

دلم گرفته است

                  از زایش ابرها

از حرکت ثانیه ها

از یادگار خاک خورده ی کوچه

هنوز

 چشمهایم به انتظار کوچه نبود

که خاک با من حرف زد 

 صادقانه از ترنم باران

و چکاوک می خواند

تا پژواک یک نگاه را دریابد

    چگونه باید گفت

از اشتیاق بی پایان چشمهایش

              کاش نگاهش از آن من باشد

              کاش تنهایی اش با من قسمت شود

              و خیالش در نگاه من موج بزند

              چگونه سکوت را گویا کنم

              وقتی ستاره ای طلوع نکرد

               تمام شب به انتظار نشستم

                        اما هنوز

               سپیده من خیال آمدن ندارد .